Vorige week liep ik met mijn kids bij de Performance Factory in Enschede. Een plek waar vroeger textielmachines draaiden en waar nu makers, ondernemers en creatieven werken.
En daar tegenover staat iets wat bijna voelt als een tijdcapsule: de oude Polaroid fabriek.
Een gebouw dat een bijzonder verhaal vertelt over creativiteit, mislukking en opnieuw beginnen.
Het begon met een vraag van een kind. In 1943 maakte uitvinder Edwin Land een foto van zijn dochter tijdens een vakantie. Zij keek naar de camera en vroeg:
“Papa, waarom kunnen we de foto niet meteen zien?”
Voor ons klinkt dat logisch.
Maar in die tijd moest een filmrol eerst naar een ontwikkellab. Dat duurde dagen.
Die vraag bleef in zijn hoofd rondzingen. Vijf jaar later, in 1948, presenteerde Land de eerste Polaroid instant camera.
Een foto die direct uit de camera rolde en zich voor je ogen ontwikkelde. Voor die tijd voelde dat bijna als magie.
Als ik naar die fabriek in Enschede kijk, zie ik drie lessen.
Les 1 — De zuiverste vorm van creatie.
Een kind stelt een vraag. Een volwassene neemt die vraag serieus. En er ontstaat iets nieuws. Dit is de zuiverste vorm van creatie: nieuwsgierigheid zonder filter.
Wij worden geboren als creatieve wezens. Onderzoek laat zien dat jonge kinderen daar nog vol van zitten rond hun 4e of 5e. Maar naarmate ze langer in verplichte systemen zitten zoals het onderwijs, waar volgen belangrijker is dan ontdekken, neemt dat sterk af. Tegen de tijd dat we volwassen zijn, blijft er vaak nog maar een paar procent over.
Les 2 — Adapt or die.
In 1975 bouwde Steven Sasson, ingenieur bij Eastman Kodak, een van de eerste digitale camera’s.
De toekomst stond al aan de deur. Maar veel bedrijven bleven vasthouden aan hun bestaande model: film.
En dat patroon zie je vaker. Ook in systemen waar ik me veel mee bezighoud, zoals onderwijs.
We blijven pleisters plakken: met leerplicht/schoolplicht, verplicht curriculum, aanwezigheid en regels, terwijl de wereld buiten allang veranderd is. In de natuur geldt een simpele wet: adapt or die.
Les 3 — Ideeën kunnen opnieuw tot leven komen.
Begin deze eeuw leek het verhaal van Polaroid voorbij. In 2001 ging het bedrijf failliet en in 2008 stopte de productie van instant film.
Maar toen gebeurde iets bijzonders.
Ondernemers Florian Kaps en André Bosman besloten de fabriek in Enschede te redden. Ze namen machines over, huurden oud-medewerkers in en begonnen opnieuw.
Hun initiatief heette eerst The Impossible Project en later konden ze zelfs de naam Polaroid terugkopen.
Een idee dat dood leek… kreeg opnieuw leven. Misschien is dat wel de grootste les van dit gebouw: dat creativiteit en nieuwsgierigheid altijd opnieuw kunnen worden aangewakkerd. Zonder regels en verplichtingen. En dan het tijdloze oude combineren met het nieuwe van nu.
Laten we vertrouwen op de natuurlijke, creatieve en wijze kracht van kids.
Vorige week liep ik met mijn kids bij de Performance Factory in Enschede. Een plek waar vroeger textielmachines draaiden en waar nu makers, ondernemers en creatieven werken.
En daar tegenover staat iets wat bijna voelt als een tijdcapsule: de oude Polaroid fabriek.
Een gebouw dat een bijzonder verhaal vertelt over creativiteit, mislukking en opnieuw beginnen.
Het begon met een vraag van een kind. In 1943 maakte uitvinder Edwin Land een foto van zijn dochter tijdens een vakantie. Zij keek naar de camera en vroeg:
“Papa, waarom kunnen we de foto niet meteen zien?”
Voor ons klinkt dat logisch.
Maar in die tijd moest een filmrol eerst naar een ontwikkellab. Dat duurde dagen.
Die vraag bleef in zijn hoofd rondzingen. Vijf jaar later, in 1948, presenteerde Land de eerste Polaroid instant camera.
Een foto die direct uit de camera rolde en zich voor je ogen ontwikkelde.
Voor die tijd voelde dat bijna als magie.
Als ik naar die fabriek in Enschede kijk, zie ik drie lessen.
Les 1 — De zuiverste vorm van creatie.
Een kind stelt een vraag. Een volwassene neemt die vraag serieus. En er ontstaat iets nieuws. Dit is de zuiverste vorm van creatie: nieuwsgierigheid zonder filter.
Wij worden geboren als creatieve wezens. Onderzoek laat zien dat jonge kinderen daar nog vol van zitten rond hun 4e of 5e. Maar naarmate ze langer in verplichte systemen zitten zoals het onderwijs, waar volgen belangrijker is dan ontdekken, neemt dat sterk af. Tegen de tijd dat we volwassen zijn, blijft er vaak nog maar een paar procent over.
Les 2 — Adapt or die.
In 1975 bouwde Steven Sasson, ingenieur bij Eastman Kodak, een van de eerste digitale camera’s.
De toekomst stond al aan de deur. Maar veel bedrijven bleven vasthouden aan hun bestaande model: film.
En dat patroon zie je vaker. Ook in systemen waar ik me veel mee bezighoud, zoals onderwijs.
We blijven pleisters plakken: met leerplicht/schoolplicht, verplicht curriculum, aanwezigheid en regels, terwijl de wereld buiten allang veranderd is. In de natuur geldt een simpele wet: adapt or die.
Les 3 — Ideeën kunnen opnieuw tot leven komen.
Begin deze eeuw leek het verhaal van Polaroid voorbij. In 2001 ging het bedrijf failliet en in 2008 stopte de productie van instant film.
Maar toen gebeurde iets bijzonders.
Ondernemers Florian Kaps en André Bosman besloten de fabriek in Enschede te redden. Ze namen machines over, huurden oud-medewerkers in en begonnen opnieuw.
Hun initiatief heette eerst The Impossible Project en later konden ze zelfs de naam Polaroid terugkopen.
Een idee dat dood leek… kreeg opnieuw leven. Misschien is dat wel de grootste les van dit gebouw: dat creativiteit en nieuwsgierigheid altijd opnieuw kunnen worden aangewakkerd. Zonder regels en verplichtingen. En dan het tijdloze oude combineren met het nieuwe van nu.
Laten we vertrouwen op de natuurlijke, creatieve en wijze kracht van kids.